Category Archives: Γενικά θέματα

Μεγαλείο ψυχής


Σήμερα πήγα για καφέ με τον κολλητό μου. Εκεί που καθόμασταν βλέπω ένα άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι. Νόμιζα ότι ήταν ένας απλός τουρίστας. Μετά από λίγο ήρθε δίπλα μας και μας ρώτησε αν μπορεί να καθίσει μαζί μας. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις. Ο Dave Άγγλος στην εθνικότητα είχε ένα ατύχημα με την μηχανή και έχει μείνει ανάπηρος. Νοιώθει τα πόδια του αλλά δεν μπορεί να περπατήσει. Τον ρώτησα τι δουλειά κάνει. Αυτό που μου είπε δεν το περίμενα.

Ο Dave πετάει με ένα μονόπλανο από την Αγγλία στην Αυστραλία για φιλανθρωπικό σκοπό. Μαζεύει χρήματα για τα Yorkshire Air Ambulance. Όπως μας εξήγησε είναι αερομεταφορά ασθενών κυρίως με ελικόπτερα στο μέρος που μένει. Έχει διάφορους χορηγούς και μας έδειξε και φωτογραφίες από τις Γαλλικές Άλπεις που πέρασε πριν από λίγες μέρες. Συνήθως πετάει στα 3000 πόδια και το πιο καταπληκτικό όλων; Διαβάστε την συνέχεια

Advertisements

Ζωή Μπαταρίας


Όλοι χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικές συσκευές όπως κινητά τηλέφωνα, φορητούς υπολογιστές, mp3 players και άλλα. Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των συσκευών είναι η φορητότητά τους που εξασφαλίζεται χάρη στην χρήση εσωτερικής μπαταρίας. Ανάλογα με την συσκευή, ο χρόνος επιτρεπτός χρόνος χρήσης διαφέρει όταν δεν υπάρχει μόνιμη παροχή ρεύματος.

Πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην διάρκεια μια μπαταρίας και τον κύκλο ζωής της μπαταρίας. Η διάρκεια της μπαταρίας είναι συνάρτηση της ισχύς και της χρήσης. Ανάλογα με τις απαιτήσεις της ηλεκτρονικής συσκευής και την χρήση της, η διάρκεια μπορεί να διαφέρει. Για παράδειγμα, μπορεί να έχουμε το ίδιο κινητό αλλά ανάλογα με την χρήση (wifi, gps κ.α.) η διάρκεια να διαφέρει. Η ζωή της μπαταρίας από την άλλη είναι πόσο χρόνο/ια μπορούμε να χρησιμοποιούμε την ίδια μπαταρία χωρίς σοβαρές μεταπτώσεις της διάρκειας της.

Η αλήθεια είναι ότι όσο σωστή χρήση και να κάνετε η διάρκεια αυτή μειώνεται. Πολλές φορές δε η μείωση μπορεί να φτάσει Διαβαστε την συνέχεια

Η κατάρα του έρωτα


Ο έρωτας είναι μια ανάγκη που σχετίζεται με την ίδια τη ζωή. Σε οιαδήποτε ηλικία και αν ερωτευθούμε είναι μια εμπειρία μοναδική που μας συνεπαίρνει σε ένα κόσμο μαγικό, μας μεταλλάσσει, μας αναπροσαρμόζει, μας αποπροσανατολίζει μας καθηλώνει, μας συγκινεί, μας βασανίζει, μας παρασύρει σε ένα ταξίδι αναζήτησης του άλλου γεμάτο αβεβαιότητα και ανασφάλεια.

 

“Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός σοφού και ενός ηλιθίου όταν ερωτεύονται”

 

Ο Freud υποστηρίζει ότι ο έρωτας έρχεται σιγά σιγά, μέσα από την τάση  για ικανοποίηση της ερωτικής ανάγκης. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι Διαβάστε την συνέχεια

Εκπαίδευση ή παίδεψη


Η εκπαίδευση με την ευρεία έννοια περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες που έχουν σκοπό την επίδραση με συγκεκριμένο τρόπο στη σκέψη, στο χαρακτήρα και στη σωματική αγωγή του ατόμου. (Βίκιπαιδεία)

Γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία

Σκοπός της εκπαίδευσης είναι η απόκτηση γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι μόνο. Η λέξη προέρχεται από το εκ και το παιδεύω που αρχικά είχε την σημασία της ανατροφής του παιδιού και την διανοητική του καλλιέργεια. Στην συνέχεια η λέξη πήρε την σημασία της επιβολής ποινής ή διόρθωσης  σε περίπτωση παραπτώματος του παιδιού. Υπάρχει ένας σαφής προσδιορισμός της εκπαίδευσης και διαφέρει από την έννοια της παιδείας. Η εκπαίδευση είναι θεσμοθετημένη και παρέχεται από την πολιτεία και έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα σε αντίθεση με την παιδεία που είναι γενικός όρος και δεν σταματά ποτέ και είναι σε άμεση συνάρτηση με το περιβάλλον.

Στην αρχαία Αθήνα η εκπαίδευση ήταν ιδιωτική. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Από τον Τεν Τεν στον Ben Ten


Μια από τις αγαπημένες ενασχολήσεις των παιδιών είναι η παρακολούθηση των κινουμένων σχεδίων. Τα κινούμενα σχέδια, είναι προϊόντα που απευθύνονται σε παιδιά και έχουν ως χαρακτηριστικό τους την απλότητα στα σχέδια και τις ιστορίες. Ο αγγλικός όρος για τα κινούμενα σχέδια είναι Animation. Προέρχεται από το λατινικό anima που σημαίνει ψυχή ή πνεύμα. Η τεχνική των κινουμένων σχεδίων βασίζεται στη φωτογράφιση εικόνα προς εικόνα των ζωγραφισμένων ζελατινών σε συνδυασμό με το σκηνικό. Ιστορικά το κινούμενο σχέδιο προηγήθηκε του κινηματογράφου. Η τεχνολογία των κινουμένων σχεδίων βασίζεται στη φωτογράφιση εικόνα προς εικόνα των ζωγραφισμένων ζελατινών σε συνδυασμό με το σκηνικό. Για ένα καρτούν 5 λεπτών χρειάζονται 7.200 διαφορετικά σχέδια. Χρειάζονται 24 διαφορετικά σχέδια για κάθε δευτερόλεπτο προβολής. Ιστορικά το κινούμενο σχέδιο προηγήθηκε του κινηματογράφου. Φυσικά η χρήση των υπολογιστών έχει διευκολύνει σε υπερθετικό βαθμό την δημιουργία τους. Μια μικρή ιστορική αναδρομή ανά δεκαετία (για να θυμούνται οι παλιοί… :P)  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πόσο κοινή είναι η κοινή γνώμη;


Κατά καιρούς ακούμε αναφορές στην κοινή γνώμη. Πολλές πολιτικές διαμορφώνονται με βάση την κοινή γνώμη και οι πολιτικοί καθώς και τα ΜΜΕ βασίζονται σε αυτή για την διαμόρφωση των προγραμμάτων τους. Είναι όμως έτσι; Υπάρχει στην πραγματικότητα κοινή γνώμη; Με τον όρο <> αναφερόμαστε στην γνώμη, την άποψη, την κρίση και την θέση που έχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας πάνω σε διάφορα ζητήματα που ενδιαφέρουν κι ως ένα βαθμό απασχολούν τους πολίτες πολιτικά κοινωνικά, πολιτιστικά και άλλα. Ένας τρόπος μέτρησης της κοινής γνώμης είναι οι δημοσκοπήσεις (τα γνωστά γκάλοπ κατά μερικούς). Οι δημοσκοπήσεις άνθησαν σε όλη την Ευρώπη και ειδικά στην Γαλλία την δεκαετία του 1970, αναβαθμίζοντας τον ρόλο των ΜΜΕ στην πολιτική και οικονομική ζωή. Ενώ σε όλη την Ευρώπη έγιναν αντικείμενο ακαδημαϊκής και πανεπιστημιακής παράδοσης, λειτουργώντας σε ένα αυστηρό πλαίσιο, στην Ελλάδα η ιδιωτική πρωτοβουλία διέπρεψε ξανά. Θεσμικά ανεξέλεγκτες εταιρείες αναλαμβάνουν κάθε είδος δημοσκόπησης εκ μέρους άλλων εταιριών ή οργανισμών και πολλές φορές του ίδιου του κράτους!!!! Οι εταιρείες αυτές, φυσικά και δεν ενδιαφέρονται για την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων τους αρκεί να ικανοποιηθεί ο πελάτης (θεωρώ ότι τηρούν τους ελάχιστους υποτυπώδεις κανονισμούς τέτοιων ερευνών). Είναι πλήρως ελεγχόμενες όμως, ως προς το αποτέλεσμα. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δεν προσανατολίζονται στην γνώση ενός αντικειμένου. Είναι πολιτικές και δημοσιογραφικές με στόχο όχι τόσο την αποτύπωση της κοινής γνώμης αλλά της κατεύθυνσης της μέσω συγκεκριμένων ερωτήσεων και απαντήσεων. Ο χρόνος διεξαγωγής τους είναι πάντα περιορισμένος και αποτυπώνει συγκυριακά δεδομένα. Επικεντρώνεται στην καταγραφή της κοινής γνώμης και όχι στην ερμηνεία της. Απλά είναι ένα μέσο για πείσουν ότι οι πολιτικές τους είναι αποδεκτές από τον κόσμο. Η σχέση ανάμεσα τα ΜΜΕ, της πολιτικής εξουσίας (σε όλες τις μορφές της) και των ιδιωτικών εταιρειών είναι εμφανής. Μέσω χειραγωγικών μηχανισμών επηρεάζουν την πολιτική διαδικασία και την κοινωνία. Ειδικά στην ελληνική πραγματικότητα με την ανακολουθία λόγων και πράξεων των πολιτικών, οι δημοσκοπήσεις έχουν γίνει ο Δούρειος Ίππος για κάθε νόμο που πρέπει να περάσει και ας μην είναι αποδεκτός. Τα ΜΜΕ φροντίζουν να περάσουν το μήνυμα ότι αυτό θέλει η <>, οπότε ποιος να πάει αντίθετα στο γενικό ρεύμα; Με αυτό τον τρόπο αποδέχονται όλοι μια κατάσταση η οποία όχι μόνο δεν είναι αρεστή αλλά ούτε καν αποδεκτή. Πολλές λοιπόν πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται με το πρόσχημα ότι αυτό θέλει η κοινή γνώμη ή ο κόσμος πιο λαϊκά :P. Δεδομένου ότι τα αποτελέσματα είναι ραμμένα και κομμένα στα μέτρα τους τότε μιλάμε για την πιο αισχρή μορφή παραποίησης της δημοκρατίας. Τα αντιφατικά αποτελέσματά τους είναι απόδειξη της χειραγώγησής τους. Ελάχιστο καιρό πριν ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός βαφτίστηκε σε λιγότερο από ένα χρόνο ο πιο άχρηστος στην ιστορία της Ελλάδας και τον διαδέχτηκε αυτός που ήταν λιγότερο κατάλληλος και από τον κανένα!!!! Ξαφνικά όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόνο εκείνος τώρα μπορεί να μας σώσει και ότι διαχειρίζεται πολύ σωστά την τωρινή κατάσταση. Πέρα από κομματισμούς η κοινή γνώμη δεν μπορεί να αλλάζει με τέτοιες ταχύτητες. Άρα τα αποτελέσματα είναι κατασκευασμένα για να βολεύουν το τρίγωνο αυτό της εξουσίας. Κάθε φορά που ακούω κάποιον πολιτικό ή δημοσιογράφο να αναφέρει «ο κόσμος ρωτάει» ή το «με βρίσκει ο απλός άνθρωπος στο δρόμο και μου λέει» νοιώθω εξαπατημένος από ένα σύστημα που σκοπό του έχει την παραπλάνηση. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αποκομμένοι από την πραγματική κατάσταση της κοινωνίας και έχουν προσωπικούς στόχους πιο σημαντικούς από το κοινό καλό. Καταλήγοντας, η κοινή γνώμη δεν υπάρχει με την μορφή που της δίνουν απαραίτητα, αλλά χρησιμοποιείται πάραυτα και με δόλιο σκοπό. Πως μπορεί να υπάρχει κοινά αποδεκτή κοινή γνώμη σε τόσα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, γεωγραφικές περιοχές, ηλικιακές διαφοροποιήσεις και πολλών άλλων κοινωνικών παραγόντων; Είναι αποδεκτός ένας φτιαχτός μέσος όρος για να παίρνονται όλες οι σοβαρές αποφάσεις; Ίσως αν κάποτε στο μέλλον επιτύχουμε σαν κοινωνία την συλλογική συνείδηση να υπάρχει η έννοια της κοινής γνώμης και να έχει ουσιώδη αξία. Προσωπικά πάντως η κοινή γνώμη δεν με εκφράζει καθόλου και δεν συμφωνώ μαζί της. Άρα δεν είναι ούτε κοινή και με τον τρόπο που την <> τελικά, δεν είναι ούτε γνώμη. Κλείνω με μια παράκληση προς όλες τις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Είναι άδικο να βάζετε απάντηση: «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ». Πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να διαχωριστούν οι άσχετοι από τους αντιδραστικούς 😀 😀 😀 Νίκος Τζιλιάνος

Ψήφος – Δικαίωμα ή υποχρέωση;


Ιστορική Αναδρομή

Στην Αρχαία Αθήνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά η διαδικασία της ψηφοφορίας τον 5ο αιώνα π.Χ. Αρχικά η ψηφοφορία γινόταν στην εκκλησία του δήμου, όπου συναθροίζονταν όλοι όσοι είχαν δικαίωμα ψήφου. Για κάθε θέμα ψήφιζαν δια τις ανατάσεως της χειρός. Καθώς ο πληθυσμός αυξάνονταν γινόταν όλο και πιο δύσκολη η διαδικασία ψηφοφορίας. Για αυτόν τον λόγο άρχισε η καταγραφή των ψήφων σε όστρακα που ήταν θραύσματα αγγείων.  Ήταν μια δημοκρατική διαδικασία όπου οι πολίτες ψήφιζαν όποιους θεωρούσαν επικινδύνους για την δημοκρατία με σκοπό να τους εξορίσουν.

Η πιο πρώιμη μορφή δημοκρατίας, το 508 π.Χ., βασίζονταν σε αρνητική ψηφοφορία και την εισήγαγε ο Κλεισθένης. Οι εκλογές ήταν ετήσιες και οι ψηφοφόροι έπρεπε να ψηφίσουν ποιος πολιτικός έπρεπε να εξορισθεί για μια δεκαετία. Συνήθως ψήφιζαν αυτόν που θεωρούσαν ποιο επικίνδυνο για την δημοκρατία και τους θεσμούς λόγω της αύξουσας επιρροής του (Εγκ. Δομή, 2006). Οι ψήφοι γράφονταν σε όστρακα, από όπου βγαίνει και η λέξη εξοστρακισμός.

Τον 13 αιώνα περίπου το ενετικό κράτος εισήγαγε την θετική ψηφοφορία. Με αυτόν τον τρόπο εκλέγονταν τα 40 μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου.  Οι Ενετοί καταχωρούσαν ένα ψήφο για κάθε υποψήφιο που ήθελαν και καμία ψήφο για αυτούς που δεν ήθελαν.

Όσο και αν σήμερα φαντάζει παράλογο δεν είχαν ανέκαθεν όλοι το δικαίωμα ψήφου. Χαρακτηριστικά οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου. Πέρα από το φύλο, άλλες προϋποθέσεις που έπρεπε να έχει κάποιος ήταν ορισμένες οικονομικές προϋποθέσεις ή πολιτιστικές προϋποθέσεις όπως είναι η εκπαίδευση. Τα πρώτα βήματα προς την καθολικότητα των εκλογών, δηλαδή χωρίς οικονομικές και μορφωτικές διακρίσεις, έγιναν στην Γαλλία το 1848, χωρίς όμως την συμμετοχή των γυναικών. Το πρώτο κράτος που εφάρμοσε ολοκληρωτικά την καθολική ψηφοφορία ήταν η Μεγάλη Βρετανία το 1918, με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να ακολουθούν χωρίς όμως να μπορούν να αποβάλλουν κάποιες φυλετικές διακρίσεις.

Γνώμες

Η ψήφος είναι δημόσιο λειτούργημα όσο και πολιτικό δικαίωμα.

Οι δύο απόψεις σαν στάσεις που κυριαρχούν είναι:

Ψηφίζω

Εξασκώ το πολιτικό μου δικαίωμα και επιλέγω ποιος θέλω να με εκπροσωπήσει στην κυβέρνηση του κράτους. Δεν θέλω να αποφασίζουν άλλοι για μένα.

Δεν Ψηφίζω

Δεν πηγαίνω να ψηφίσω είτε γιατί δεν με εκφράζει κανένας ή γιατί δεν ασχολούμαι με την πολιτική.

Απόψεις

Πιστεύω ότι και οι δύο απόψεις έχουν ισχυρά επιχειρήματα. Η ψήφος είναι ένας τρόπος έκφρασης και πολιτικοποίησης συμμετέχοντας στα κοινά. Το θέμα είναι αν έχει πια την αξία που είχε παλιά. Ψήφος σημαίνει εκπροσώπηση. Εκπροσώπηση σημαίνει ιδεολογία. Η παραδοσιακή ιδεολογία έχει εξαφανιστεί. Η διαφορές ανάμεσα στα κόμματα γίνονται δυσδιάκριτες και εκτός αυτού με την προκλητική ζωή πολλών εξ αυτών και την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος υπάρχει μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Επιλέγω να μην ψηφίσω όχι γιατί είμαι αδιάφορος με την πολιτική ζωή του τόπου αλλά γιατί δεν με εκφράζει κανένας. Λευκό σημαίνει ότι δεν έχω γνώμη και άκυρο ότι δεν ξέρω να ψηφίζω. Και γνώμη έχω και να ψηφίζω ξέρω. Απλά επιλέγω να απέχω με οργή και όχι αδιαφορία. Οργή γιατί κανένας δεν είναι άξιος να κάνει ούτε τα αυτονόητα. Διατηρώ το δικαίωμά μου να αντιστέκομαι με όποιο τρόπο νομίζω. Η επιλογή του λιγότερο χάλια δεν με εκφράζει.

Τώρα όσο αφορά την δύναμη της ψήφου μου είναι μία στις εκατομμύρια ψήφους. Μόνη της δεν έχει δύναμη. Πρέπει να είναι πολλές για να έχουν εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο (τουλάχιστον 3%). Σε μια χώρα που η επιλογή του κόμματος όχι με βάση την ιδεολογία του ή το πρόγραμμα του (αλήθεια υπάρχει κάτι τέτοιο; ), αλλά με νοοτροπία φιλάθλου, πόση δύναμη να έχει μια συνειδητή ψήφος; Κυρίαρχες επιλογές είναι τα <<πολιτικά τζάκια>> και οι τηλεπερσόνες που ξαφνικά αποφασίζουν να κατέβουν στην πολιτική. Ακόμα και κάποιος αξιόλογος να καταφέρει να γίνει βουλευτής αλήθεια πόση δουλειά μπορεί να κάνει σε ένα τόσο σάπιο περιβάλλον; Θέλω να ψηφίσω αλλά σε ένα σύστημα που θα μου δίνει εμπιστοσύνη και κυρίως χαρακτηριστική εκπροσώπηση και όχι <<επιταγή>> λαού για να κάνουν άλλα από όσα λένε προεκλογικά.

Καταδιώξεις

Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση. Μακάρι να ήταν μόνο οικονομική αλλά είναι κυρίως αξιών. Υπάρχει απαξίωση της πολιτικής και δικαίως αφού οι περισσότεροι άλλα λένε προεκλογικά και εντελώς διαφορετικά πράγματα κάνουν μετά. Οι περισσότεροι κυνηγάνε καρέκλες, τίτλους και προσωπικά οφέλη αντί να κάνουν την δουλειά που πρέπει. Να κάνουν την ζωή μας καλύτερη. Πολλοί χρησιμοποίησαν την θέση τους για να πλουτίσουν σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου. Για χρόνια ζούμε σε ένα κράτος παρατεταμένης ανομίας, όχι από έλλειψη νόμων, αλλά από αδυναμία ή απροθυμία εφαρμογής τους. Εξεταστικές επιτροπές, σκάνδαλα, προκλητικά πλούσια ζωή, βεβαιωμένες παραβάσεις νόμων αλλά υπάρχει βουλευτική (η καλύτερα βολευτική ασυλία) και κανείς όχι μόνο δεν πάει φυλακή αλλά δεν επιστρέφει καν τα χρήματα που είναι προϊόν παράνομων δραστηριοτήτων!!!! Αποτέλεσμα να μην υπάρχει αίσθηση δικαιοσύνης. Σε συνδυασμό με την έλλειψη ελπίδας και οράματος είναι λογικό τα ποσοστά της αποχής να ανεβαίνουν. Μόνο που είναι αποχή αγανάκτησης και όχι αδιαφορίας στο μεγαλύτερο ποσοστό. Τι μέλλον μπορούμε να έχουμε όταν οι ηγέτες δεν έχουν λαϊκή αποδοχή πια αλλά συντηρούνται από ένα σαθρό και γερά εδραιωμένο σύστημα διαπλοκής και εμπλοκής;

Νίκός Τζιλιάνος

To smoke or not to smoke???


Η ιστορία ως τώρα

Ο καπνός είναι ένα φυτό που αρχικά φύτρωνε στη Βόρεια και Νότια Αμερική. Οι πρώτες ενδείξεις είναι ότι ο καπνός άρχισε να φυτρώνει στην Αμερική περίπου το 6000 π.Χ. Ήδη πριν την εποχή του Χριστού οι Ινδιάνοι της Αμερικής είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν τον καπνό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, όπως σε θρησκευτικές και ιατρικές πρακτικές. Οι πρώτοι που ανακάλυψαν τις χαλαρωτικές ιδιότητες του καπνού ήταν οι Ινδιάνοι. Συνήθιζαν να καπνίζουν πίπα ή πούρο. Με την άφιξη των πρώτων ευρωπαίων στην αμερικανική ήπειρο τον 15ο αιώνα, η συνήθεια αυτή πέρασε στην Ευρώπη και κατόπιν εξαπλώθηκε βαθμιαία σ’ όλο τον κόσμο. Τη δεκατία του 1920, Γερμανοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το κάπνισμα είναι βλαβερό για την υγεία, αλλά η παγκόσμια κοινότητα αναγνώρισε το πρόβλημα σταδιακά μόνο μετά το 1950. Από τότε έχουν βγει αρκετοί νόμοι για την απαγόρευση του καπνίσματος σε πολλά κράτη χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Στις 27 Aπριλίου 1833, επί κυβερνήσεως Tρικούπη, επιβάλλεται φορολογία στον καπνό στην Ελλάδα. Μεγάλο μέρος της οικονομίας της Ελλάδας στηρίχτηκε στην παραγωγή και πώληση καπνού εντός και εκτός Ελλάδος. Ειδικά μετά το 1913 με την απελευθέρωση της εδαφών της Μακεδονίας, δεκάδες χιλιάδες εργάζονται στα καπνά και στα παράγωγα του καπνού. Μέχρι και σήμερα το κράτος στηρίζει σημαντικό μέρος των εσόδων του στους καπνιστές. Οι καπνιστές είναι τα εύκολα θύματα, λόγο αδυναμίας διακοπής της κακής του συνήθειας, απανωτών αυξήσεων στις τιμές των τσιγάρων.

Όλα τα παραπάνω είναι λίγο πολύ γνωστά. Η αντικαπνιστική προσπάθεια στην Ελλάδα ξεκινά πριν από 154 χρόνια με βασιλικό διάταγμα «περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων» ως προληπτική ενέργεια για ενδεχόμενες πυρκαγιές. Το διάταγμα υπέγραφε μάλιστα «εν ονόματι του βασιλέως», η βασίλισσα Αμαλία. Τελευταία γίνεται μεγάλη συζήτηση για τον νέο αντικαπνιστικό νόμο(Εφ. Κυβ.  Αρ. Φύλλου 1315 – 25 Αυγούστου 2010). Φυσικά δεν είναι η πρώτη νομική προσπάθεια, αλλά σίγουρα είναι ο νόμος που έφερε σε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση καπνιστές, μη καπνιστές και αντικαπνιστές.

Γνώμες

Υπάρχουν δύο βασικές γνώμες επί του θέματος.

Μη Καπνιστές

Πιστεύουν ότι καλώς απαγορεύτηκε το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους. Κανένας δεν πρέπει να είναι υποχρεωμένος να αναπνέει τον βλαβερό καπνό άλλων. Ειδικά στην ελληνική πραγματικότητα που δεν σέβεται κανένας πολλές φορές ακόμα και εγκύους γυναίκες ή μέσα σε δημόσιες υπηρεσίες ακόμα και σχολεία.

Καπνιστές

Πιστεύουν ότι ο νόμος είναι πολύ αυστηρός και βρίσκονται υπό διωγμό. Ξέρουν ότι ο εθισμός τους είναι κακός για την υγεία αλλά επιμένουν ότι είναι συνταγματικό τους δικαίωμα να καπνίζουν (αν κάποιος γνωρίζει που γράφει κάτι τέτοιο στο σύνταγμα παρακαλώ να με ενημερώσει). Αρκετοί επιχειρηματίες αντιστέκονται στον αντικαπνιστικό νόμο καθώς θεωρούν ότι προκαλεί οικονομικό πρόβλημα γιατί χάνουν από πελάτες τους καπνιστές.

 

Απόψεις

Γενικά εγώ πιστεύω ότι οι πλευρές είναι 3. Οι καπνιστές, οι μη καπνιστές και οι αντικαπνιστές. Πολλοί μη καπνιστές δεν έχουν πρόβλημα να βρίσκονται στον ίδιο χώρο με τους καπνιστές. Οι αντικαπνιστές από την άλλη είναι πιο μαχητικοί και αντιδρούν περισσότερο. Πέρα από τις ταμπέλες και τις κατηγοριοποιήσεις η ουσία παραμένει και δεν την αμφισβητεί κανένας ότι το κάπνισμα είναι μια ιδιαίτερα βλαβερή συνήθεια για τον καπνιστή όσο και για τους γύρω του. Πέρα από τα γεγονότα όμως αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι ότι παρ’ όλες τις βλαβερές ουσίες του καπνού, είναι μια συνήθεια που την ασπάζονται εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο και σε βάθος πολλών ετών. Όσες προσπάθειες και να έχουν γίνει από όλες τις χώρες για την ελάττωση ή διακοπή του καπνίσματος, είτε στο παρελθόν ή πρόσφατα, αφενός απέτυχαν και αφετέρου δεν πήραν την πιο σημαντική απόφαση από όλες. Την πλήρη απαγόρευση της πώλησης προϊόντων καπνού.  Προφανώς για να μην γίνεται σίγουρα υπάρχουν οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι που δεν μπορούν να αναιρεθούν. Το θέμα είναι ότι από την στιγμή που υπάρχει η επιλογή για κάποιον να καπνίζει ή όχι τότε θα πρέπει όλες οι πλευρές να σέβονται τους άλλους. Οι αντικαπνιστές το δικαίωμα των καπνιστών στην συνήθειά τους και οι καπνιστές να σέβονται το δικαίωμα τον υπολοίπων στην αναπνοή καθαρού αέρα. Λύσεις υπάρχουν και για τις δύο πλευρές πάντα. Κάνοντας μια υπέρβαση και μιλώντας από την μεριά του καπνιστή, πολλοί θα ήθελαν να κόψουν αυτή την θανατηφόρα συνήθεια, αλλά είναι μια διαδικασία εξαιρετικά δύσκολη και τις περισσότερες φορές δεν έχει επιτυχία. Ακόμα και άτομα έχουν κόψει το τσιγάρο για αρκετά χρόνια, όταν τους ρωτάνε δεν λένε ότι δεν καπνίζουν αλλά ότι το έχουν κόψει!!!! Βέβαια ότι γνώμη και να έχει ο καθένας το θέμα είναι ότι πίσω από τον τρόπο τις απαγόρευσης κρύβονται άλλες επικίνδυνες προεκτάσεις.

 

Καταδιώξεις

Το πρόβλημα είναι ότι χάνεται το δικαίωμα τις αυτοδιάθεσης. Αν περιμένουμε το κράτος να μας προστατεύει από τις κακές μας συνήθειες, αλήθεια θα σταματήσουν μόνο στο κάπνισμα; Υπάρχει σκέψη να βγουν σκηνές από ταινίες που καπνίζουν οι πρωταγωνιστές. Μήπως αυτό δεν είναι περιορισμός της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης; Και αν μετά αποφασίσουν ότι και άλλες συνήθειες είναι βλαβερές όπως ο ήλιος; Θα απαγορεύσουν την ηλιοθεραπεία πάνω από συγκεκριμένες ώρες; Η συζήτηση είναι μεγάλη και πιάνει πολλούς τομείς των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων. Η ουσία νομίζω είναι να μπορούμε να αποφασίζουμε μόνοι μας για τους εαυτούς μας τι συνήθειες θέλουμε να έχουμε. Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος ομαδικής αλλοτρίωσης και αποχαύνωσης με βάση το <<σωστό>> τρόπο ζωής. Αλλά αλήθεια ποιος ορίζει τι είναι σωστό και τι όχι; Και γιατί θα πρέπει όλοι να είμαστε ίδιοι και υπόδειγμα πολίτη με βάση τα δικά τους στάνταρ; Είμαι άνθρωπος, έχω αδυναμίες, πάθη, ελαττώματα και κάποια από αυτά με ορίζουν και κάποια ορίζω εγώ. Είναι όμως επιλογή δική μου. Τρέμω στην μελλοντική εικόνα ατόμων που ζουν το ίδιο, ντύνονται το ίδιο, έχουν ίδιες συνήθειες και ζουν σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον. Ο τέλειος άνθρωπος για την εξουσία είναι αυτός που είναι υποχείριό της και κυρίως δεν σκέφτεται. Εκεί κατά την γνώμη μου παίζεται το μεγάλο παιχνίδι και εκεί είναι το νέο πεδίο μάχης που πρέπει να αντισταθούμε όλοι. Καπνιστές και μη.

Νίκος Τζιλιάνος

Δικτυογραφία:

http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1997/11/16111997.pdf

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AC%CF%80%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1

http://www.sansimera.gr/articles/62

http://www.thriassio.gr/newpage153.htm