Η κατάρα του έρωτα

Ο έρωτας είναι μια ανάγκη που σχετίζεται με την ίδια τη ζωή. Σε οιαδήποτε ηλικία και αν ερωτευθούμε είναι μια εμπειρία μοναδική που μας συνεπαίρνει σε ένα κόσμο μαγικό, μας μεταλλάσσει, μας αναπροσαρμόζει, μας αποπροσανατολίζει μας καθηλώνει, μας συγκινεί, μας βασανίζει, μας παρασύρει σε ένα ταξίδι αναζήτησης του άλλου γεμάτο αβεβαιότητα και ανασφάλεια.

 

“Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός σοφού και ενός ηλιθίου όταν ερωτεύονται”

 

Ο Freud υποστηρίζει ότι ο έρωτας έρχεται σιγά σιγά, μέσα από την τάση  για ικανοποίηση της ερωτικής ανάγκης. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι ο έρωτας «ανθίζει» γρήγορα. Γι’ αυτό και στην αγγλική γλώσσα υπάρχει η έκφραση «fall in love» ή στα γαλλικά «tomber amoureux».
Ορισμένες φορές, αισθανόμαστε ερωτευμένοι πριν καλά καλά γνωρίσουμε πραγματικά τον άλλο ίσως και με την πρώτη ματιά ή ζούμε έναν έρωτα χωρίς ανεκπλήρωτο και χωρίς ανταπόκριση. Ο έρωτας κάνει την εμφάνιση του στη ζωή μας στα ξαφνικά και μας ρίχνει ένα κεραυνό εν αιθρία από εκεί που δεν το περιμένουμε . Ο πραγματικός, αβάστακτος έρωτας δεν περιορίζεται μόνο στην σεξουαλική επιθυμία . Είναι μία ανάγκη  μοναδική, υπέροχη, ξεχωριστή. Είναι ένα συναίσθημα που μας παρασύρει, που μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, που μπλοκάρει την καρδιά και το μυαλό μας.

Ο Πλάτωνας θεωρούσε τον έρωτα μία θεία τρέλα, ένα παραλήρημα εμπνευσμένο από το Θεό. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε τον κόσμο. Στο «Συμπόσιον», η Διοτίμα εξηγεί στο Σωκράτη ότι ο έρωτας είναι επιθυμία για αιωνιότητα. Ο έρωτας είναι μία διαδικασία ωρίμανσης, γιατί ερωτευόμαστε όταν είμαστε έτοιμοι να διαφοροποιηθούμε, όταν είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε ζωή, να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να στραφούμε στο μέλλον.

Η ψυχαναλυτική άποψη υποστηρίζει ότι ερωτευόμαστε αυτόν που η εικόνα του παραπέμπει σε αγαπημένα πρόσωπα  της παιδικής ηλικίας. Ο άντρας ερωτεύεται ένα αντίγραφο (φυσικό ή ψυχολογικό) του μητρικού προτύπου και η γυναίκα του πατρικού ή κάποιου προσώπου που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παιδική μας ηλικία. Η επιλογή αυτή μπορεί να μην είναι παρά το μέσο εκδήλωσης της ανάγκης και της επιθυμίας μας να προχωρήσουμε.

(αναδημοσίευση από http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=57777)

Και ενώ η επιθυμία όλων μας είναι ο έρωτας να μας οδηγήσει στην ολοκλήρωση και στην ευτυχία πολύ συχνά μας οδηγεί στη απογοήτευση και στη ματαίωση όλων των προσδοκιών.

Είναι ένα ιδιαίτερα  έντονο συναίσθημα που όμως έχει πάντοτε ημερομηνία λήξης, και παρόλο που γνωρίζουμε ότι το πάθος δεν έχει διάρκεια,  κάθε φόρα που μας συμβαίνει παγιδευόμαστε στην ψευδαίσθηση ότι αυτή τη φόρα το συναίσθημα που νιώθουμε θα διαρκέσει για  πάντα και όταν αυτό τελειώσει βιώνουμε την απόλυτη θλίψη.

Όταν ερωτευόμαστε παθιασμένα είναι σαν να κάνουμε καθημερινή χρήση κάποιου ισχυρού ναρκωτικού και ζούμε σε ένα κόσμο παραισθήσεων. Μοιάζει με παραισθησιογόνο φίλτρο που μας εμποδίζει να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις των πραγμάτων.

Απογειωνόμαστε και αισθανόμαστε δυνατοί, άτρωτοι και  ικανοί να κάνουμε  τα καταφέρουμε τα πάντα. Είναι μια φάση που κάθε λογική υποχωρεί μπροστά στο μεγαλείο του συναισθήματος. Ζούμε ένα όνειρο που μας  θολώνει το μυαλό, η δε επιλογή του αντικείμενου του πόθου μας, είναι ανεξήγητη και δεν υπόκειται σε κανένα κανόνα της λογικής. Είναι απλά μια  χημική ένωση που συντελείται  μέσα μας και η οποία έχει σαν αποτέλεσμα  να μην μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω του, να βρίσκουμε χαριτωμένα όλα τα ελαττώματα του, να ανεχόμαστε συμπεριφορές που σε άλλες φάσεις τις ζωής μας θεωρούσαμε απαράδεκτες, να οδηγούμαστε στις μεγαλύτερες θυσίες προκειμένου να είμαστε κοντά του. Αφήνουμε τη δύνη στου συναισθήματος μας να εκτροχιάσει τη ζωή μας πολλές φορές ανελέητα, εγκαταλείποντας τα όνειρα και τους στόχους μας. Το ερωτικό μας πάθος μας βγάζει εκτός εαυτού, βγάζοντας στην επιφάνια  όλα τα καλά  κρυμμένα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητας μας εκνευρισμό, ζήλια, θυμό, φόβο, ανασφάλεια, θλίψη…..

Καθ όλη τη διάρκεια που ο πόθος μας για τον άλλο είναι εν ενεργεία  λειτουργούμε θολωμένοι χωρίς να μπορούμε να δούμε καθαρά την πραγματικότητα η οποία συχνά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πιστεύουμε ότι βιώνουμε, παραβλέποντας πολλά από τα αρνητικά του άλλου, κάνοντας εκπτώσεις στα πραγματικά θέλω μας, κλίνοντας  τα αυτιά μας στο περιβάλλον μας, όταν μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και κανείς δεν μπορεί να φρενάρει την ξέφρενη πορεία μας όταν βρισκόμαστε μέσα στη δύνη του έρωτα.

Μπαίνουμε σε μια διαδικασία αλλοίωσης της προσωπικότητας και του χαρακτήρα μας προκειμένου να είμαστε αρεστοί στο αντικείμενο του πόθου μας. Κάνουμε δηλώσεις και προβαίνουμε σε δεσμεύσεις χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε στην πορεία να κρατήσουμε. Εξαφανιζόμαστε  από τους φίλους και από τις παρέες μας, αποδιοργανωνόμαστε, χανόμαστε μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό και σιγά σιγά δεν τον αναγνωρίζουμε πια.

O έρωτας όμως σαν συναίσθημα, είναι καταδικασμένος να πεθάνει, είτε αργά και σταδιακά  βαλτωμένος από τη συνήθεια και την καθημερινότητα, είτε βίαια και απότομα .Τα χειρότερα βέβαια έρχονται στην δεύτερη περίπτωση όταν ο έρωτας τελειώσει ξαφνικά και άδοξα και η απόλυτη ευτυχία διαδεχτεί την απόλυτη απογοήτευση και τη ματαίωση. Εκείνο είναι το μαγικό σημείο που η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι τόσο ανώμαλη και το κενό που δημιουργείται τόσο χαοτικό, που χάνουμε τον κόσμο κάτω από τα πόδια μας.

Βιώνουμε την θλίψη και τον πόνο  στο μέγιστο, πενθούμε  όχι την απώλεια του άλλου (που τελικά δεν κατάφερε να ανταποκριθεί σε όλα όσα του χρεώσαμε) αλλά την απώλεια του δικού μας συναισθήματος, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε θυμωμένοι περισσότερο με τον εαυτό μας, επειδή ακριβώς επιτρέψαμε να μας συμβεί αυτό.

Επειδή ο έρωτας μοιάζει σαν ένα μπαλόνι που όσο περισσότερο φουσκώνει τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να σκάσει και να γίνει χίλια κομμάτια, θα έπρεπε ίσως να θυμόμαστε κάθε φορά που ερωτευόμαστε,  οτι η πραγματικότητα ξεκινά εκεί που έντονο πάθος αρχίζει να καταλαγιάζει έτσι ώστε να επιτρέπει την αφύπνιση της λογικής. Σε εκείνο λοιπόν το κομβικό σημείο, ξεκινά μια προσπάθεια ισορροπίας των δύο πλευρών, του συναισθήματος και της λογικής. Συντελείται λοιπόν μέσα μας μια μάχη κυριαρχίας και όπως σε κάθε μάχη υπάρχουν απώλειες και από τις δύο πλευρές. Η έκβαση της μάχης εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες αλλά κυρίως από εμάς τους ίδιους και τις επιλογές μας!!!!!

Η αλήθεια είναι πως ο έρωτας στη ζωή μας όσο συναρπαστικός και αν είναι, άλλο τόσο οδυνηρός  μπορεί να γίνει και ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει κινητήρια δύναμη για να πάμε τη ζωή παρακάτω, συχνά καταλήγει τροχοπέδη και  παρόλ’ αυτά  σχεδόν κανείς δεν μπορεί τον αποκλείσει από τη ζωή του.

Όσες φορές και αν έχουμε πονέσει πάντα είμαστε έτοιμοι να ρισκάρουμε για ακόμη μια φορά….. !!!

Ανδριάνα Δημητρίου

Advertisements

Posted on Απρίλιος 6, 2011, in Γενικά θέματα and tagged , . Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. Όλοι έχουμε μια προσωπικές εμπειρίες και ο καθένας τον έχει βιώσει σε διαφορετικούς βαθμούς. Η περιγραφή που με καλύπτει περισσότερο είναι της Κικής Δημουλά «Ο πληθυντικός αριθμός»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: