Μεγαλείο ψυχής


Σήμερα πήγα για καφέ με τον κολλητό μου. Εκεί που καθόμασταν βλέπω ένα άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι. Νόμιζα ότι ήταν ένας απλός τουρίστας. Μετά από λίγο ήρθε δίπλα μας και μας ρώτησε αν μπορεί να καθίσει μαζί μας. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις. Ο Dave Άγγλος στην εθνικότητα είχε ένα ατύχημα με την μηχανή και έχει μείνει ανάπηρος. Νοιώθει τα πόδια του αλλά δεν μπορεί να περπατήσει. Τον ρώτησα τι δουλειά κάνει. Αυτό που μου είπε δεν το περίμενα.

Ο Dave πετάει με ένα μονόπλανο από την Αγγλία στην Αυστραλία για φιλανθρωπικό σκοπό. Μαζεύει χρήματα για τα Yorkshire Air Ambulance. Όπως μας εξήγησε είναι αερομεταφορά ασθενών κυρίως με ελικόπτερα στο μέρος που μένει. Έχει διάφορους χορηγούς και μας έδειξε και φωτογραφίες από τις Γαλλικές Άλπεις που πέρασε πριν από λίγες μέρες. Συνήθως πετάει στα 3000 πόδια και το πιο καταπληκτικό όλων; Διαβάστε την συνέχεια

Ζωή Μπαταρίας


Όλοι χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικές συσκευές όπως κινητά τηλέφωνα, φορητούς υπολογιστές, mp3 players και άλλα. Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των συσκευών είναι η φορητότητά τους που εξασφαλίζεται χάρη στην χρήση εσωτερικής μπαταρίας. Ανάλογα με την συσκευή, ο χρόνος επιτρεπτός χρόνος χρήσης διαφέρει όταν δεν υπάρχει μόνιμη παροχή ρεύματος.

Πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην διάρκεια μια μπαταρίας και τον κύκλο ζωής της μπαταρίας. Η διάρκεια της μπαταρίας είναι συνάρτηση της ισχύς και της χρήσης. Ανάλογα με τις απαιτήσεις της ηλεκτρονικής συσκευής και την χρήση της, η διάρκεια μπορεί να διαφέρει. Για παράδειγμα, μπορεί να έχουμε το ίδιο κινητό αλλά ανάλογα με την χρήση (wifi, gps κ.α.) η διάρκεια να διαφέρει. Η ζωή της μπαταρίας από την άλλη είναι πόσο χρόνο/ια μπορούμε να χρησιμοποιούμε την ίδια μπαταρία χωρίς σοβαρές μεταπτώσεις της διάρκειας της.

Η αλήθεια είναι ότι όσο σωστή χρήση και να κάνετε η διάρκεια αυτή μειώνεται. Πολλές φορές δε η μείωση μπορεί να φτάσει Διαβαστε την συνέχεια

Η κατάρα του έρωτα


Ο έρωτας είναι μια ανάγκη που σχετίζεται με την ίδια τη ζωή. Σε οιαδήποτε ηλικία και αν ερωτευθούμε είναι μια εμπειρία μοναδική που μας συνεπαίρνει σε ένα κόσμο μαγικό, μας μεταλλάσσει, μας αναπροσαρμόζει, μας αποπροσανατολίζει μας καθηλώνει, μας συγκινεί, μας βασανίζει, μας παρασύρει σε ένα ταξίδι αναζήτησης του άλλου γεμάτο αβεβαιότητα και ανασφάλεια.

 

“Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός σοφού και ενός ηλιθίου όταν ερωτεύονται”

 

Ο Freud υποστηρίζει ότι ο έρωτας έρχεται σιγά σιγά, μέσα από την τάση  για ικανοποίηση της ερωτικής ανάγκης. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι Διαβάστε την συνέχεια

Εκπαίδευση ή παίδεψη


Η εκπαίδευση με την ευρεία έννοια περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες που έχουν σκοπό την επίδραση με συγκεκριμένο τρόπο στη σκέψη, στο χαρακτήρα και στη σωματική αγωγή του ατόμου. (Βίκιπαιδεία)

Γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία

Σκοπός της εκπαίδευσης είναι η απόκτηση γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι μόνο. Η λέξη προέρχεται από το εκ και το παιδεύω που αρχικά είχε την σημασία της ανατροφής του παιδιού και την διανοητική του καλλιέργεια. Στην συνέχεια η λέξη πήρε την σημασία της επιβολής ποινής ή διόρθωσης  σε περίπτωση παραπτώματος του παιδιού. Υπάρχει ένας σαφής προσδιορισμός της εκπαίδευσης και διαφέρει από την έννοια της παιδείας. Η εκπαίδευση είναι θεσμοθετημένη και παρέχεται από την πολιτεία και έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα σε αντίθεση με την παιδεία που είναι γενικός όρος και δεν σταματά ποτέ και είναι σε άμεση συνάρτηση με το περιβάλλον.

Στην αρχαία Αθήνα η εκπαίδευση ήταν ιδιωτική. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πληρωμή λογαριασμών μέσω Internet


Το διαδίκτυο έφερε πολλές αλλαγές στην ζωή μας. Αλλαγές στην επικοινωνία, στην διασκέδαση, στην εκπαίδευση και σε πολλούς άλλους τομείς. Παρά τις ευκολίες δεν παύει να έχει και κάποιους κινδύνους με αποτέλεσμα πολλοί να αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες υπηρεσίες φοβικά. Τις περισσότερες φορές το φοβικό σύνδρομο έχει να κάνει με την έλλειψη γνώσεων. Η υπηρεσία, κατά την γνώμη μου, που αντιμετωπίζεται με τον μεγαλύτερο φόβο είναι η ηλεκτρονική τραπεζική (e-banking).

Με την ηλεκτρονική τραπεζική μπορούν να πραγματοποιηθούν ένα πλήθος τραπεζικών υπηρεσιών από μεταφορά χρημάτων μέχρι και πληρωμή λογαριασμών ΔΕΚΟ και κινητής τηλεφωνίας. Οι περισσότερες υπηρεσίες είναι δωρεάν σε σχέση με την συναλλαγή στο ταμείο, π.χ. η κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου στην ίδια τράπεζα (παρεμπίπτοντος  με απόφαση του Υπουργείου Εργασίας και στο ταμείο να κάνετε κατάθεση σε τρίτο που έχει λογαριασμό στην ίδια τράπεζα, είναι παράνομο η τράπεζα να χρεώνει έξοδα κατάθεσης οπότε αν σας ζητήσουν επιπλέον χρήματα αρνηθείτε. Αυτή η χρέωση είναι παράνομη και καταχρηστική).

Πέρα από το κόστος κάποιων συναλλαγών, η ευκολία της συναλλαγής, ο χρόνος που εξοικονομείτε είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Από τον Τεν Τεν στον Ben Ten


Μια από τις αγαπημένες ενασχολήσεις των παιδιών είναι η παρακολούθηση των κινουμένων σχεδίων. Τα κινούμενα σχέδια, είναι προϊόντα που απευθύνονται σε παιδιά και έχουν ως χαρακτηριστικό τους την απλότητα στα σχέδια και τις ιστορίες. Ο αγγλικός όρος για τα κινούμενα σχέδια είναι Animation. Προέρχεται από το λατινικό anima που σημαίνει ψυχή ή πνεύμα. Η τεχνική των κινουμένων σχεδίων βασίζεται στη φωτογράφιση εικόνα προς εικόνα των ζωγραφισμένων ζελατινών σε συνδυασμό με το σκηνικό. Ιστορικά το κινούμενο σχέδιο προηγήθηκε του κινηματογράφου. Η τεχνολογία των κινουμένων σχεδίων βασίζεται στη φωτογράφιση εικόνα προς εικόνα των ζωγραφισμένων ζελατινών σε συνδυασμό με το σκηνικό. Για ένα καρτούν 5 λεπτών χρειάζονται 7.200 διαφορετικά σχέδια. Χρειάζονται 24 διαφορετικά σχέδια για κάθε δευτερόλεπτο προβολής. Ιστορικά το κινούμενο σχέδιο προηγήθηκε του κινηματογράφου. Φυσικά η χρήση των υπολογιστών έχει διευκολύνει σε υπερθετικό βαθμό την δημιουργία τους. Μια μικρή ιστορική αναδρομή ανά δεκαετία (για να θυμούνται οι παλιοί… :P)  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πόσο κοινή είναι η κοινή γνώμη;


Κατά καιρούς ακούμε αναφορές στην κοινή γνώμη. Πολλές πολιτικές διαμορφώνονται με βάση την κοινή γνώμη και οι πολιτικοί καθώς και τα ΜΜΕ βασίζονται σε αυτή για την διαμόρφωση των προγραμμάτων τους. Είναι όμως έτσι; Υπάρχει στην πραγματικότητα κοινή γνώμη; Με τον όρο <> αναφερόμαστε στην γνώμη, την άποψη, την κρίση και την θέση που έχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας πάνω σε διάφορα ζητήματα που ενδιαφέρουν κι ως ένα βαθμό απασχολούν τους πολίτες πολιτικά κοινωνικά, πολιτιστικά και άλλα. Ένας τρόπος μέτρησης της κοινής γνώμης είναι οι δημοσκοπήσεις (τα γνωστά γκάλοπ κατά μερικούς). Οι δημοσκοπήσεις άνθησαν σε όλη την Ευρώπη και ειδικά στην Γαλλία την δεκαετία του 1970, αναβαθμίζοντας τον ρόλο των ΜΜΕ στην πολιτική και οικονομική ζωή. Ενώ σε όλη την Ευρώπη έγιναν αντικείμενο ακαδημαϊκής και πανεπιστημιακής παράδοσης, λειτουργώντας σε ένα αυστηρό πλαίσιο, στην Ελλάδα η ιδιωτική πρωτοβουλία διέπρεψε ξανά. Θεσμικά ανεξέλεγκτες εταιρείες αναλαμβάνουν κάθε είδος δημοσκόπησης εκ μέρους άλλων εταιριών ή οργανισμών και πολλές φορές του ίδιου του κράτους!!!! Οι εταιρείες αυτές, φυσικά και δεν ενδιαφέρονται για την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων τους αρκεί να ικανοποιηθεί ο πελάτης (θεωρώ ότι τηρούν τους ελάχιστους υποτυπώδεις κανονισμούς τέτοιων ερευνών). Είναι πλήρως ελεγχόμενες όμως, ως προς το αποτέλεσμα. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δεν προσανατολίζονται στην γνώση ενός αντικειμένου. Είναι πολιτικές και δημοσιογραφικές με στόχο όχι τόσο την αποτύπωση της κοινής γνώμης αλλά της κατεύθυνσης της μέσω συγκεκριμένων ερωτήσεων και απαντήσεων. Ο χρόνος διεξαγωγής τους είναι πάντα περιορισμένος και αποτυπώνει συγκυριακά δεδομένα. Επικεντρώνεται στην καταγραφή της κοινής γνώμης και όχι στην ερμηνεία της. Απλά είναι ένα μέσο για πείσουν ότι οι πολιτικές τους είναι αποδεκτές από τον κόσμο. Η σχέση ανάμεσα τα ΜΜΕ, της πολιτικής εξουσίας (σε όλες τις μορφές της) και των ιδιωτικών εταιρειών είναι εμφανής. Μέσω χειραγωγικών μηχανισμών επηρεάζουν την πολιτική διαδικασία και την κοινωνία. Ειδικά στην ελληνική πραγματικότητα με την ανακολουθία λόγων και πράξεων των πολιτικών, οι δημοσκοπήσεις έχουν γίνει ο Δούρειος Ίππος για κάθε νόμο που πρέπει να περάσει και ας μην είναι αποδεκτός. Τα ΜΜΕ φροντίζουν να περάσουν το μήνυμα ότι αυτό θέλει η <>, οπότε ποιος να πάει αντίθετα στο γενικό ρεύμα; Με αυτό τον τρόπο αποδέχονται όλοι μια κατάσταση η οποία όχι μόνο δεν είναι αρεστή αλλά ούτε καν αποδεκτή. Πολλές λοιπόν πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται με το πρόσχημα ότι αυτό θέλει η κοινή γνώμη ή ο κόσμος πιο λαϊκά :P. Δεδομένου ότι τα αποτελέσματα είναι ραμμένα και κομμένα στα μέτρα τους τότε μιλάμε για την πιο αισχρή μορφή παραποίησης της δημοκρατίας. Τα αντιφατικά αποτελέσματά τους είναι απόδειξη της χειραγώγησής τους. Ελάχιστο καιρό πριν ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός βαφτίστηκε σε λιγότερο από ένα χρόνο ο πιο άχρηστος στην ιστορία της Ελλάδας και τον διαδέχτηκε αυτός που ήταν λιγότερο κατάλληλος και από τον κανένα!!!! Ξαφνικά όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόνο εκείνος τώρα μπορεί να μας σώσει και ότι διαχειρίζεται πολύ σωστά την τωρινή κατάσταση. Πέρα από κομματισμούς η κοινή γνώμη δεν μπορεί να αλλάζει με τέτοιες ταχύτητες. Άρα τα αποτελέσματα είναι κατασκευασμένα για να βολεύουν το τρίγωνο αυτό της εξουσίας. Κάθε φορά που ακούω κάποιον πολιτικό ή δημοσιογράφο να αναφέρει «ο κόσμος ρωτάει» ή το «με βρίσκει ο απλός άνθρωπος στο δρόμο και μου λέει» νοιώθω εξαπατημένος από ένα σύστημα που σκοπό του έχει την παραπλάνηση. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αποκομμένοι από την πραγματική κατάσταση της κοινωνίας και έχουν προσωπικούς στόχους πιο σημαντικούς από το κοινό καλό. Καταλήγοντας, η κοινή γνώμη δεν υπάρχει με την μορφή που της δίνουν απαραίτητα, αλλά χρησιμοποιείται πάραυτα και με δόλιο σκοπό. Πως μπορεί να υπάρχει κοινά αποδεκτή κοινή γνώμη σε τόσα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, γεωγραφικές περιοχές, ηλικιακές διαφοροποιήσεις και πολλών άλλων κοινωνικών παραγόντων; Είναι αποδεκτός ένας φτιαχτός μέσος όρος για να παίρνονται όλες οι σοβαρές αποφάσεις; Ίσως αν κάποτε στο μέλλον επιτύχουμε σαν κοινωνία την συλλογική συνείδηση να υπάρχει η έννοια της κοινής γνώμης και να έχει ουσιώδη αξία. Προσωπικά πάντως η κοινή γνώμη δεν με εκφράζει καθόλου και δεν συμφωνώ μαζί της. Άρα δεν είναι ούτε κοινή και με τον τρόπο που την <> τελικά, δεν είναι ούτε γνώμη. Κλείνω με μια παράκληση προς όλες τις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Είναι άδικο να βάζετε απάντηση: «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ». Πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να διαχωριστούν οι άσχετοι από τους αντιδραστικούς 😀 😀 😀 Νίκος Τζιλιάνος

Ζωή σε Resus Αρνητικό Φωτογραφίας


Ο Μανώλης απενεργοποίησε βιαστικά το ξυπνητήρι από το κινητό του. Σήμερα δεν πρόλαβε να τον επαναφέρει από τον κόσμο των ονείρων. Το βράδυ προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά ο ύπνος του ήταν χωρίς ξεκούραση και με πολλές διακοπές. Είχε αγωνία. Σήμερα ήταν μέρα ξεχωριστή. Θα την έβλεπε πάλι.

Σήκώθηκε από νωρίς και άρχισε να ετοιμάζεται για την δουλειά. Έβαλε λίγο καφέ και άναψε ένα τσιγάρο. Η αγαπημένη του θέση τον περίμενε πάντα, και το τραπεζάκι καλωσόριζε πάντα τα πόδια του. Σε αυτή την στάση πάντα ξεκουραζόταν και ίσως μέσα από την αλλαγή χρήσης των αντικειμένων να έπαιρνε την εκδίκηση του από των καθωπρεπισμό των ανθρώπων. Πάντα στο πρωινό του τσιγάρο διάφορες σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό του. Σκεφτόταν την πορεία του, τις σπουδές που δεν κατάφερε να τελειώσει (αλήθεια πόσο καλύτερο μέλλον θα είχε αν είχε τελειώσει εκείνο το ΤΕΙ ανθοκομείας), τους φίλους που έχασε από το φορτωμένο του πρόγραμμα, τους λογαριασμούς και διάφορα άλλα χωρίς συγκέκριμένη σειρά, χωρίς συγκεκριμένο νόημα. Η δουλειά τον απασχολούσε βέβαια αλλά δεν του άρεσε οπότε προτιμούσε να μην την σκέφτεται και πολύ. Τουλάχιστον πλήρωνε το νοίκι και μπορούσε να περάσει (μετρημένα βέβαια) αλλά είχε την ανεξαρτησία του.

Σήμερα όμως δεν σκεφτόταν τίποτα από όλα αυτά. Το μυαλό του ήταν σε Εκείνη. Ο χρόνος χάθηκε μέσα στον καπνό του… Την πρώτη φορά που την είδε ήταν στο γραφείο της. Είχε πάει να παραδόσει συστημένη αλληλογραφία. Όταν την αντίκρυσε ο χρόνος δεν πάγωσε ούτε ακούστηκαν καμπάνες. Είχε συνηθίσει να περνάει σχεδόν απαρατήρητος αφού για τους άλλους η δουλειά του δεν ήταν κάτι σημαντικό. Σιγά κούριερ είναι. Ένα πρόσωπο στα πολλά. Εκείνη όμως τον κοίταξε. Τον κοίταξε πραγματικά και του χαμογέλασε. Εντελώς αθώα ναι, αλλά δεν τον έκανε να νοιώσει άορατος.

Την παρατήρησε πιο προσεκτικά. Φαινόταν γυναίκα καριέρας, συγκρατημένη και χαμένη στους αριθμούς της. Υπέθεσε ότι ήταν καλή στην δουλειά της γιατί είχε πολύ κόσμο στο λογιστικό γραφείο. Ήταν ντυμένη σεμνά αλλά εξέπεμπε μια θυληκότητα που δεν είχε ξαναδεί. Κοίταξε το όνομα πάνω στον φάκελο. Δεν ήταν ένα όνομα που θα ξεχνούσε σε λίγα λεπτά. Το όνομα πια είχε εικόνα, είχε μορφή και μια μόνιμη θέση πια στο μυαλό του. ΧΡΙΣΤΙΝΑ. Του άρεσε πολύ αλλά ήξερε ότι δεν είχε ελπίδες. Όσο και να έλεγαν άλλοι το αντίθετο ταξικές διαφορές υπήρχαν. Τις ζούσε καθημερινά. Παρόλαυτα είχε μάθει πάντα να αγωνίζεται. Και να ήθελε να αδιαφορίσει ήταν πάνω από τις δυνάμεις του.

Μετά από εκείνη την μέρα δεν μπορούσε να την βγάλει από το μυαλό του. Ήθελε να την βλέπει έστω κάθε μέρα. Πολλές φορές σκέφτηκε να της στείλει αυτός κάτι για να της το παραδώσει, αλλά τα έβαζε με τον εαυτό που σκεφτόταν τετοιες χαζομάρες. Την είδε αρκετές φορές από τότε και πάντα στο γραφείο και πάντα για δουλειά. Πάντα ήταν ευγενική και με χαμόγελο. Είχε να την δει 2 βδομάδες που έλειπε με άδεια. Σήμερα θα ήταν πάλι στην δουλειά.

Έσβησε αποφαστικά το τσιγάρο του σαν αυτό να τον εμπόδιζε. Το πήρε απόφαση. Θα της μιλούσε. Θα της ζητούσε να βγουν έξω, έστω για ένα καφέ. Το είχε ήδη αναβάλλει 3-4 φορές. Πάντα έπειθε τον εαυτό του ότι δεν ήταν κατάλληλη η στιγμή. Δεν άντεχε άλλο την αγωνία. Πήγε στο γραφείο, φόρτωσε το μηχανάκι με τα γράμματα και τα δέματα και ξεκίνησε την διανομή. Μετά από μία ώρα έφτασε κάτω από το γραφείο Της.

Ευτυχώς εκείνη την στιγμή ήταν μόνη στο γραφείο και η στιγμή φάνηκε κατάλληλη. Κάθε φορά που την έβλεπε την θαύμαζε και περισσότερο. Προσπάθησε και νίκησε το κόμπιασμα στο λαιμό του αλλά έννοιωθε το αίμα να κυλάει ακανόνιστα στις φλέβες του.

«Χριστίνα, θες να πάμε για καφέ κάποια στιγμή;» Έννοιωσε την φωνή του ξένη σαν να μιλούσε κάποιος άλλος. «Φυσικά΄.» του απάντησε. » Περίμενα τόσο καιρό να μου το προτείνεις.»  Η συνέχεια είναι λίγο μπερδεμένη. Της δίνει το κινητό του. Η Χριστίνα του κάνει μια κλήση για να δει τον αριθμό της. Τινάζεται στο κοδούνισμα. Για μια μόνο στιγμή νομίζει πως είναι το ξυπνητήρι που δεν εκλείσε, ότι ακόμα κοιμάται και πρέπει να γυρίσει από τον ονειρικό αυτό κόσμο. Είναι μόνο μια στιγμή. Της χαμογελάει και φεύγει με την υπόσχεση ότι θα βρεθούν το βράδυ.

Ανεβαίνει στην μηχανή. Το κράνος δεν χωράει τις σκέψεις του. Το περνάει στο χέρι. Ετσι και αλλιώς κοντά είναι η επόμενη παράδοση. Πήγε καλύτερα από ότι φανταζόταν. Περίμενε άλλη αντιμετώπιση. Αλλά όλα αυτά δεν είχαν καμία σημασία. Έπρεπε να σχεδιάσει την πρώτη τους έξοδο. Πρέπει όλα να γίνουν τέλεια. Και γιατί όχι να παρασυρθεί και στην ιδέα του πρώτου φιλιού. Τίποτα δεν είχε σημασία πια. Οι δυσκολίες, η κούραση, τα οικονομικά πρόβλήματα. Το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν Εκείνη.

Το επόμενο πράγμα που άκουσε ήταν ένας δυνατός θόρυβος. Σχεδόν σαν έκρηξη. Δεν κατάλαβε τι έγινε. Όχι αμέσως. Έννοιθε κάτι ζεστό να τρέχει στο κεφάλι του. Η άσφαλτος ήταν παγωμένη αλλά για κάποιο λόγο δεν το έννοιωθε. Κατάλαβε ότι είχε κάποιο ατύχημα αλλά δεν πρόλαβε να δει κάτι. Προσπάθησε να σηκωθεί αλλά το σώμα του δεν τον υπάκουγε. Άκουγε φωνές τριγύρω αλλά δεν μπορούσε να τις ξεχωρίσει ούτε να καταλάβει τι έλεγαν. Σκέφτηκε ότι όλο αυτό θα τον καθηστερήσει από την μεγάλη νύχτα που τον περίμενε. Το πρόσωπό του ήταν στην άσφαλτο. Οι φωνές σιγά σιγά έσβηναν και πρώτη φορά πρόσεξε μια λιμνούλα με αίμα δίπλα στο κεφάλι του. Όχι αυτό δεν ήταν καλό.

«Όχι τώρα, ρε γαμώτο, πάνω που το αποφάσισα να της μιλήσω. Λένε πως η ζωή σου περνάει μπροστά από τα μάτια σου όταν πεθαίνεις.  Σαν ταινία; Δεν ξέρω. Βλέπω κάποιες φωτογραφίες αλλά όχι ταινία.  Οι φωτογραφίες δεν είναι έγχρωμες. Περισσότερο μοιάζουν με αρνητικά φωτογραφίας και με τις φιγούρες να ξεχωρίζουν στην αντίθεση. Και σε όλες Εκείνη. Αυτή είναι η ζωή μου, κάποια αρνητικά φωτογραφιών μπερδεμένες πάνω στο αίμα. Όλη η ζωή σε Resus αρνητικό φωτογραφίας.»

Νίκος Τζιλιάνος

Καλώς ήρθες


Φίλε ή ξένε,

Καλώς ήρθες και καλή παραμονή. Άσε το ποντίκι σου στην άκρη, ξεκουράσου και σκέψου.

Είσαι ευπρόσδεκτος να αφήσεις το σχόλιο σου, τις εντυπώσεις σου ή προτάσεις για θέματα που σε ενδιαφέρουν ακόμα και να γράψεις κάτι δικό σου….

Θεού θέλοντος, καιρού επιτρέποντος και χρόνου διαθέσιμου (και ανάλογα με τις διαθέσεις του εκάστοτε παροχέα δικτύου) θα ασχοληθώ με την περίπτωσή σου.  😀

Ψήφος – Δικαίωμα ή υποχρέωση;


Ιστορική Αναδρομή

Στην Αρχαία Αθήνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά η διαδικασία της ψηφοφορίας τον 5ο αιώνα π.Χ. Αρχικά η ψηφοφορία γινόταν στην εκκλησία του δήμου, όπου συναθροίζονταν όλοι όσοι είχαν δικαίωμα ψήφου. Για κάθε θέμα ψήφιζαν δια τις ανατάσεως της χειρός. Καθώς ο πληθυσμός αυξάνονταν γινόταν όλο και πιο δύσκολη η διαδικασία ψηφοφορίας. Για αυτόν τον λόγο άρχισε η καταγραφή των ψήφων σε όστρακα που ήταν θραύσματα αγγείων.  Ήταν μια δημοκρατική διαδικασία όπου οι πολίτες ψήφιζαν όποιους θεωρούσαν επικινδύνους για την δημοκρατία με σκοπό να τους εξορίσουν.

Η πιο πρώιμη μορφή δημοκρατίας, το 508 π.Χ., βασίζονταν σε αρνητική ψηφοφορία και την εισήγαγε ο Κλεισθένης. Οι εκλογές ήταν ετήσιες και οι ψηφοφόροι έπρεπε να ψηφίσουν ποιος πολιτικός έπρεπε να εξορισθεί για μια δεκαετία. Συνήθως ψήφιζαν αυτόν που θεωρούσαν ποιο επικίνδυνο για την δημοκρατία και τους θεσμούς λόγω της αύξουσας επιρροής του (Εγκ. Δομή, 2006). Οι ψήφοι γράφονταν σε όστρακα, από όπου βγαίνει και η λέξη εξοστρακισμός.

Τον 13 αιώνα περίπου το ενετικό κράτος εισήγαγε την θετική ψηφοφορία. Με αυτόν τον τρόπο εκλέγονταν τα 40 μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου.  Οι Ενετοί καταχωρούσαν ένα ψήφο για κάθε υποψήφιο που ήθελαν και καμία ψήφο για αυτούς που δεν ήθελαν.

Όσο και αν σήμερα φαντάζει παράλογο δεν είχαν ανέκαθεν όλοι το δικαίωμα ψήφου. Χαρακτηριστικά οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου. Πέρα από το φύλο, άλλες προϋποθέσεις που έπρεπε να έχει κάποιος ήταν ορισμένες οικονομικές προϋποθέσεις ή πολιτιστικές προϋποθέσεις όπως είναι η εκπαίδευση. Τα πρώτα βήματα προς την καθολικότητα των εκλογών, δηλαδή χωρίς οικονομικές και μορφωτικές διακρίσεις, έγιναν στην Γαλλία το 1848, χωρίς όμως την συμμετοχή των γυναικών. Το πρώτο κράτος που εφάρμοσε ολοκληρωτικά την καθολική ψηφοφορία ήταν η Μεγάλη Βρετανία το 1918, με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να ακολουθούν χωρίς όμως να μπορούν να αποβάλλουν κάποιες φυλετικές διακρίσεις.

Γνώμες

Η ψήφος είναι δημόσιο λειτούργημα όσο και πολιτικό δικαίωμα.

Οι δύο απόψεις σαν στάσεις που κυριαρχούν είναι:

Ψηφίζω

Εξασκώ το πολιτικό μου δικαίωμα και επιλέγω ποιος θέλω να με εκπροσωπήσει στην κυβέρνηση του κράτους. Δεν θέλω να αποφασίζουν άλλοι για μένα.

Δεν Ψηφίζω

Δεν πηγαίνω να ψηφίσω είτε γιατί δεν με εκφράζει κανένας ή γιατί δεν ασχολούμαι με την πολιτική.

Απόψεις

Πιστεύω ότι και οι δύο απόψεις έχουν ισχυρά επιχειρήματα. Η ψήφος είναι ένας τρόπος έκφρασης και πολιτικοποίησης συμμετέχοντας στα κοινά. Το θέμα είναι αν έχει πια την αξία που είχε παλιά. Ψήφος σημαίνει εκπροσώπηση. Εκπροσώπηση σημαίνει ιδεολογία. Η παραδοσιακή ιδεολογία έχει εξαφανιστεί. Η διαφορές ανάμεσα στα κόμματα γίνονται δυσδιάκριτες και εκτός αυτού με την προκλητική ζωή πολλών εξ αυτών και την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος υπάρχει μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Επιλέγω να μην ψηφίσω όχι γιατί είμαι αδιάφορος με την πολιτική ζωή του τόπου αλλά γιατί δεν με εκφράζει κανένας. Λευκό σημαίνει ότι δεν έχω γνώμη και άκυρο ότι δεν ξέρω να ψηφίζω. Και γνώμη έχω και να ψηφίζω ξέρω. Απλά επιλέγω να απέχω με οργή και όχι αδιαφορία. Οργή γιατί κανένας δεν είναι άξιος να κάνει ούτε τα αυτονόητα. Διατηρώ το δικαίωμά μου να αντιστέκομαι με όποιο τρόπο νομίζω. Η επιλογή του λιγότερο χάλια δεν με εκφράζει.

Τώρα όσο αφορά την δύναμη της ψήφου μου είναι μία στις εκατομμύρια ψήφους. Μόνη της δεν έχει δύναμη. Πρέπει να είναι πολλές για να έχουν εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο (τουλάχιστον 3%). Σε μια χώρα που η επιλογή του κόμματος όχι με βάση την ιδεολογία του ή το πρόγραμμα του (αλήθεια υπάρχει κάτι τέτοιο; ), αλλά με νοοτροπία φιλάθλου, πόση δύναμη να έχει μια συνειδητή ψήφος; Κυρίαρχες επιλογές είναι τα <<πολιτικά τζάκια>> και οι τηλεπερσόνες που ξαφνικά αποφασίζουν να κατέβουν στην πολιτική. Ακόμα και κάποιος αξιόλογος να καταφέρει να γίνει βουλευτής αλήθεια πόση δουλειά μπορεί να κάνει σε ένα τόσο σάπιο περιβάλλον; Θέλω να ψηφίσω αλλά σε ένα σύστημα που θα μου δίνει εμπιστοσύνη και κυρίως χαρακτηριστική εκπροσώπηση και όχι <<επιταγή>> λαού για να κάνουν άλλα από όσα λένε προεκλογικά.

Καταδιώξεις

Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση. Μακάρι να ήταν μόνο οικονομική αλλά είναι κυρίως αξιών. Υπάρχει απαξίωση της πολιτικής και δικαίως αφού οι περισσότεροι άλλα λένε προεκλογικά και εντελώς διαφορετικά πράγματα κάνουν μετά. Οι περισσότεροι κυνηγάνε καρέκλες, τίτλους και προσωπικά οφέλη αντί να κάνουν την δουλειά που πρέπει. Να κάνουν την ζωή μας καλύτερη. Πολλοί χρησιμοποίησαν την θέση τους για να πλουτίσουν σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου. Για χρόνια ζούμε σε ένα κράτος παρατεταμένης ανομίας, όχι από έλλειψη νόμων, αλλά από αδυναμία ή απροθυμία εφαρμογής τους. Εξεταστικές επιτροπές, σκάνδαλα, προκλητικά πλούσια ζωή, βεβαιωμένες παραβάσεις νόμων αλλά υπάρχει βουλευτική (η καλύτερα βολευτική ασυλία) και κανείς όχι μόνο δεν πάει φυλακή αλλά δεν επιστρέφει καν τα χρήματα που είναι προϊόν παράνομων δραστηριοτήτων!!!! Αποτέλεσμα να μην υπάρχει αίσθηση δικαιοσύνης. Σε συνδυασμό με την έλλειψη ελπίδας και οράματος είναι λογικό τα ποσοστά της αποχής να ανεβαίνουν. Μόνο που είναι αποχή αγανάκτησης και όχι αδιαφορίας στο μεγαλύτερο ποσοστό. Τι μέλλον μπορούμε να έχουμε όταν οι ηγέτες δεν έχουν λαϊκή αποδοχή πια αλλά συντηρούνται από ένα σαθρό και γερά εδραιωμένο σύστημα διαπλοκής και εμπλοκής;

Νίκός Τζιλιάνος